leven met verlies

leven met verlies · 18. november 2018
augustus 2018 ‘Dus ik ben niet gek? ‘, vroeg ze. ‘Absoluut niet. Helemaal ok.’, glimlachte ik. Mijn cliënte en ik hadden net de tekening bekeken van het DNA-model van rouw (Johan Maes e.a.) Belangrijk hierbij voor haar was de erkenning dat haar verdriet er na 3 jaar nog mag zijn. Dat het normaal is dat er moment zijn waarop het verlangen en het gemis getriggerd worden en haar terug huilbuien en sombere gedachten bezorgen. Waarom dacht ze dan dat ze niet goed bezig was? Sterker nog: dat...

leven met verlies · 22. oktober 2018
Niemand twijfelt er nog aan dat een ingrijpend verlies veel energie van de betrokkenen vraagt. Je wordt geconfronteerd met zaken die je op voorhand nooit had kunnen inschatten. Daarom is het ook niet zo verwonderlijk dat zelfzorg in woelige tijden van het allergrootste belang is. Maar wat betekent dat nu concreet? Als ik aan mijn cliënten vraag wat ze doen om op adem te komen, blijven ze me vaak een antwoord schuldig. En dat is voor een stuk logisch. Met jezelf bezig zijn lijkt van geen belang...

leven met verlies · 23. september 2018
Als ik op vakantie ga, heb ik altijd een paar dagen nodig om te acclimatiseren. Het andere landschap komt met fellere of andere kleuren binnen. De vreemde taal klinkt onbekend in de oren. Mijn buik moet wennen aan nieuw voedsel, andere kruiden… Misschien ben ik wat gevoeliger hiervoor, maar toch: het duurt even. Het heeft tijd nodig om al die nieuwe indrukken te verwerken. Daarom is het voor mij geen goed plan om in dit nieuw land direct van alles te ondernemen. Dat zou verkeerd uitdraaien....

leven met verlies · 31. juli 2018
Ik zal zo’n jaar of 15 zijn geweest toen mijn nonkel overleed. Tijdens de begrafenis, begon mijn tante (zus van de overledene) te wenen. Tranen met tuiten. Een andere tante zat naast haar. Ik hoorde haar sisssen: ‘Hou op! Je maakt je belachelijk.’ De snikkende tante kromp in elkaar en duwde haar zakdoek zo dicht mogelijk tegen haar gezicht om het geluid te smoren. Ik vond het een hartverscheurend tafereel. Op dat moment was ik nog niet vaak persoonlijk geconfronteerd met de dood. Maar...

leven met verlies · 15. april 2018
Wij- mensen- zijn zoekende! Dat kan ik zonder twijfel concluderen na mijn vorige nieuwsbrief. Zoveel reacties op de blog ‘Waarom?’: ontroerende, verdrietige, warme en ook opstandige. Het ‘waarom’ speelt bij afscheid en verlies een grote rol; zoveel is zeker. Eigenlijk was het vooral de vraag: ‘Kan je leven zonder een antwoord?’ die mensen in de pen deed kruipen. Met toestemming van de auteurs, plaats ik hier enkele (stukken uit) reacties: ‘Beste karin, je raakt een gevoelige...

leven met verlies · 05. maart 2018
Vroeg of laat hoor ik de vraag ‘Waarom?’ "Waarom is mij dit nu overkomen?" "Waarom uitgerekend mijn kind?" "Waarom nu? Net nu we konden gaan genieten."... De vraag wordt niet vanuit een slachtofferrol gesteld, maar vanuit een oprecht niet begrijpen. Toen ik pas weduwe was kon me dat uren bezig houden. Ik begreep maar niet wat hier de betekenis van was. Misschien zocht ik naar een soort rechtvaardigheid. Als rouwbegeleidster begrijp ik dit dus heel goed. Ik ga die vraag dan ook niet uit de...

leven met verlies · 13. februari 2018
Deze maand is het 8 jaar geleden dat de moeilijkste periode in mijn leven begon. Doodziek van de chemo en de bestralingen, moest mijn man ook nog dringend geopereerd worden. Hij heeft het ziekenhuis niet meer verlaten. Het was een intense periode met zeer weinig slaap, veel emoties, angst maar ook enorm veel liefde. Een fragment uit mijn dagboek van toen: ‘Guido is eindelijk rustig. Ik sluip naar de badkamer en bekijk mijn spiegelbeeld. Mijn haren zijn zo vettig dat ze jeuken. Mijn kleren...

leven met verlies · 01. februari 2018
“Ik zie het niet meer zitten.” De vrouw tegenover mij herhaalde wat ze me aan de telefoon had gezegd. Stilte. En dan weer: “Ik zie het echt niet meer zitten.” “Vertel eens,” nodig ik haar uit “wat zie je niet meer zitten?” Het werd een verhaal vol pijn en verdriet. Op een dag kwam ze thuis van haar nachtdienst en bleek haar man weg te zijn. Zijn kleren, foto’s, boeken, zijn muziek, zelfs zijn muesli had hij meegenomen. “‘Ik kwam in een half huis en in een nachtmerrie...

leven met verlies · 21. januari 2018
Dit gedicht zegt het in mooie, eenvoudige woorden. Je herkent vast wat de auteur bedoelt... "Als ik je vraag naar mij te luisteren en jij begint mij adviezen te geven dan doe je niet wat ik je vraag. Als ik je vraag naar mij te luisteren en jij begint mij te vertellen waarom ik iets niet zo moet voelen als ik het voel, dan neem je mijn gevoelens niet serieus. Als ik je vraag naar mij te luisteren en jij denkt dat je iets moet doen om mijn problemen op te lossen, dan laat je mij in de steek, hoe...

leven met verlies · 11. december 2017
December de feestmaand bij uitstek. Dat hoor en zie je in de media. Maar als je in een rouw- of verliesproces zit, kan dit een periode zijn die je het liefst wilt overslaan. Wat mij persoonlijk na de dood van mijn man heel erg kwaad kon maken, was dat de wereld gewoon doordraaide. Voor mij was die namelijk stil blijven staan. Toch gaat het leven door. Ook de winter dus met zijn donkere periodes en… de feestdagen. Een Kerstmis en een Nieuwjaar zonder je (overleden) partner, je vader, je...

Meer weergeven