leven met verlies · 18. november 2018
augustus 2018 ‘Dus ik ben niet gek? ‘, vroeg ze. ‘Absoluut niet. Helemaal ok.’, glimlachte ik. Mijn cliënte en ik hadden net de tekening bekeken van het DNA-model van rouw (Johan Maes e.a.) Belangrijk hierbij voor haar was de erkenning dat haar verdriet er na 3 jaar nog mag zijn. Dat het normaal is dat er moment zijn waarop het verlangen en het gemis getriggerd worden en haar terug huilbuien en sombere gedachten bezorgen. Waarom dacht ze dan dat ze niet goed bezig was? Sterker nog: dat...

reflexologie  · 01. november 2018
Hoe reflexologie mijn ultieme therapie bleek te zijn ...

leven met verlies · 22. oktober 2018
Niemand twijfelt er nog aan dat een ingrijpend verlies veel energie van de betrokkenen vraagt. Je wordt geconfronteerd met zaken die je op voorhand nooit had kunnen inschatten. Daarom is het ook niet zo verwonderlijk dat zelfzorg in woelige tijden van het allergrootste belang is. Maar wat betekent dat nu concreet? Als ik aan mijn cliënten vraag wat ze doen om op adem te komen, blijven ze me vaak een antwoord schuldig. En dat is voor een stuk logisch. Met jezelf bezig zijn lijkt van geen belang...

veerkracht · 06. oktober 2018
Ik was gek op mijn oma's. Ze zijn al een tijdje overleden maar hun levenslessen en warme aandacht hebben me mooie herinneringen opgeleverd. En wie is er niet opgegroeid met de blauwe pot niveeja? Toch ga ik je vertellen wanneer je deze 2 zaken thuis moet laten. Eén van de opwindendste dingen van deze tijd vind ik te zien hoe de verschillende (natuur)wetenschappen stilaan naar elkaar toegroeien. Niemand ontkent nog dat we een kosmos op onszelf zijn: ons hoofd, ons lichaam, onze emoties en...

leven met verlies · 23. september 2018
Als ik op vakantie ga, heb ik altijd een paar dagen nodig om te acclimatiseren. Het andere landschap komt met fellere of andere kleuren binnen. De vreemde taal klinkt onbekend in de oren. Mijn buik moet wennen aan nieuw voedsel, andere kruiden… Misschien ben ik wat gevoeliger hiervoor, maar toch: het duurt even. Het heeft tijd nodig om al die nieuwe indrukken te verwerken. Daarom is het voor mij geen goed plan om in dit nieuw land direct van alles te ondernemen. Dat zou verkeerd uitdraaien....

veerkracht · 16. augustus 2018
Een koffietafel na een begrafenis. Eerst is de sfeer bedrukt, wat stilletjes. Na een tijdje hoor je meer en meer geroezemoes. Mensen zoeken elkaar op. (Raar maar waar; koffietafels zijn tegenwoordig één van de zeldzaamste plaatsen waar mensen nog – zonder afleiding- met elkaar praten) Herinneringen worden opgehaald. En dan klinkt er een lach. Verschrikt kijkt men op. Wie durft er te lachen? Dat was ik dus. Iemand had een ontzettend grappig voorval van mijn (overleden) man verteld dat ik nog...

leven met verlies · 31. juli 2018
Ik zal zo’n jaar of 15 zijn geweest toen mijn nonkel overleed. Tijdens de begrafenis, begon mijn tante (zus van de overledene) te wenen. Tranen met tuiten. Een andere tante zat naast haar. Ik hoorde haar sisssen: ‘Hou op! Je maakt je belachelijk.’ De snikkende tante kromp in elkaar en duwde haar zakdoek zo dicht mogelijk tegen haar gezicht om het geluid te smoren. Ik vond het een hartverscheurend tafereel. Op dat moment was ik nog niet vaak persoonlijk geconfronteerd met de dood. Maar...

veerkracht · 17. juli 2018
Anno 1998: na de kinderen afgezet te hebben aan school, rijd ik naar het werk. Onderweg staat Radio Donna op. De dag ziet er goed uit. Eén van de eerste dingen die ik doe, is koffie zetten. De collega’s druppelen binnen met de ochtendverhalen. Ik ga de trap op naar mijn postbakje en maak het leeg. Zo passeer ik een aantal bureaus en steek even mijn hoofd binnen. Alles ok hier? Een praatje over zieke kinderen, moeilijke vergadering... Om half 9 gaat het antwoordapparaat af en start de...

veerkracht · 26. juni 2018
Van alle kunstvormen raakt muziek mij het meest in het hart. En ik ben blijkbaar niet alleen. Als ik ‘muzikale’ berichten deel op social media, zijn ze steevast de populairste. Mijn verhaal vandaag gaat over hoe muziek mij getroost heeft op mijn donkerste momenten. Een melodie of een lied kan dingen ‘zeggen’ op een manier die woorden soms ontoereikend doen lijken. Niet voor niets zegt men dat het een universele taal is. Ik versta bijster weinig Portugees maar in de Fado herken ik...

veerkracht · 28. mei 2018
Toen ik na de bevalling van mijn oudste zoon, bezoek kreeg van mijn papa keek hij naar zijn kleinzoon en zei tegen mij: ‘Nu heb je zorgen tot je je hoofd erbij neerlegt’. Ik heb nog vaak aan deze woorden moeten denken, want ik ben het niet met hem eens. Helaas is hij vorig jaar overleden, zodat ik hem niet meer kan uitleggen hoe ik het bekijk. Want laten we eerlijk zijn: een kind dat kruipt onder je huid. Dat is een liefde, een verbinding die woorden overstijgt en voor de rest van je leven...

Meer weergeven