Kritiek: we lusten het niet

Ergens in het jaar 1992. We waren uitgenodigd op een feestje.

En dat gebeurde niet elke week; dus we hadden er ons op verheugd.

De setting was perfect: lekker etentje, goede muziek, leuke mensen,… Ik amuseerde me grandioos. Meebrullen met ‘Paradise by the dasboard light’, een mop vertellen, dansen tot je erbij neervalt. Uitlaatklep en happy times in het kwadraat.

Tot er iemand naar me toe kwam en in mijn oor sprak

"Wat ben jij toch een druk mens! Je hoort je stem boven alles uit – ik krijg er hoofdpijn van. Wees toch eens wat rustig."

Bam dat kwam binnen.

Ik werd er zowaar stil van 😊 De vreugde van het feestje was in één klap verdwenen.

‘Laten we maar naar huis gaan’, zei ik tegen mijn man die er niks van begreep.

En toen ik opstond en mijn jas aantrok, kwam er iemand op me  af:

"Hé Karin: je gaat toch niet naar huis? Komaan, blijf toch nog even. Vertel nog eens een mop; het is juist zo gezellig met jou…"

Euh?

Kritiek: het is niet makkelijk; nooit.

Maar ik heb er in de loop der jaren veel over geleerd. Waardoor ik er nu anders tegenaan kijk.

Jef Clement (zalige leraar, helaas veel te vroeg gestorven) leerde me om kritiek te bekijken als een cadeautje. Al is het soms een cadeautje met een zwart strikje rond. 

In dat cadeautje zit namelijk een wens. De wens van de ‘gever’. Hij of zij wil iets, heeft een behoefte. (In mijn geval zal de gever wel behoefte hebben gehad aan een minder luidruchtig feestje).

Je doet het cadeautje open (je denkt: waar heeft hij/zij nu nood aan?) en beslist dan om het te aanvaarden of niet.  Zo is het iets van de gever waar jij vrij over kan beslissen om het te nemen of niet. Maar wél nadat je de nood echt gehoord hebt.

‘Jij zet nooit eens iets in de afwasmachine. Ik ben bijna je slaaf in het huishouden’ is een vraag naar gedeelde taken.

‘Je verslagen zijn veel te uitgebreid. ‘ is een vraag naar beknoptheid.

 

Met kritiek over het wezen van een mens (je bent dik/ je bent onaangenaam) kan ik kort zijn. Deze cadeautjes krijgen een stempel ‘return to sender’.

En dit brengt me bij een les neuro-wetenschappen vorig jaar.

Ons brein, onze hersenen zijn namelijk ‘ontworpen’ om verbinding te maken met anderen. 

Voor de ontwikkeling van de mensheid was het  namelijk noodzakelijk dat we met elkaar konden leven. Elkaar ondersteunen: ieder met zijn of haar eigen rol in het geheel.

Onze hersenen reageren niet zo goed op afwijzing.

Daar zijn ze niet voor gebouwd.

Dus bij de volgende lading kritiek waar je niet goed van bent: wees mild voor jezelf. Dit is normaal.

 

Kijk gewoon eens of er iets in het cadeautje zit waar je iets mee kan of wilt.

Of als je het van iemand anders wilt horen.

Dit zegt Brené Brown erover:

We verzinnen ons eigen complottheorietje. Als iemand zegt: jij kan dat niet, betekent dat alleen maar dat we niet kunnen voldoen aan de maatstaven van die persoon, maar verder zegt dat niks.

We trekken zelf de verkeerde conclusies.

Iedereen heeft talenten.

Als iemand zegt: je bent lelijk en je geeft hem inwendig gelijk is dat niet waar. 

Ieder van ons is liefde waard.

Reactie schrijven

Commentaren: 0