· 

Horen, zien en zwijgen

In mijn ouderlijk huis, stond er in de keuken een beeldje van deze 3 aapjes.

Ik keek er vaak naar omdat maaltijden bij ons in stilte gebeurden.

 (Da’ s beter voor de maag, zei mijn vader.)

Meedoen aan conversaties werd niet echt aangemoedigd en ook in school riskeerde ik vaak straf omdat ik ‘weer eens gebabbeld had’.

Je begrijpt: er werd veel gezwegen in mijn verleden.

Deze blog gaat echter geen pleidooi worden voor praten en evenmin voor zwijgen. Maar er moet me iets van het hart.

 

Iets recht uit de praktijk .

 

 

Bijna al mijn cliënten worstelen met éénzelfde probleem. Over hun verdriet en verlies kunnen ze zo weinig praten.  Ze willen wel, maar vinden geen gehoor.   

Vooral als het verlies een tijdje geleden is vinden ze met moeite nog een luisterend oor. En ze willen zo graag hun eigen verhaal vertellen.

Ik heb even geïnventariseerd waar ze zo tegenaan lopen.

 

Kijk maar eens of het herkenbaar is.

1.      Het tijdsprobleem

Ik moet nog… ik zou wel willen maar…

Iedereen heeft 24 uren per dag. Maar waar besteden we ze aan?

Ruimte maken om met open hart naar iemand te luisteren, is niet zo prioritair. Je kan immers niet vragen "hoe is het?" om je dan om te draaien en weg te gaan. Daar is echt wel wat tijd voor nodig. En we hebben het zo druk.   

2.      Rouwen heeft (o.a.) een invloed op onze hersenen.

Mensen met verdriet kunnen (grote) concentratieproblemen hebben. Hierdoor uiten ze zich wat moeilijker of net andersom: kunnen ze bijna niet stoppen met praten. En dan  wordt het geduld van de luisteraar op proef gesteld.  

3.      OMA zit in de weg

OMA (niet als lieve grootmoeder) maar als Oordeel Mening en Advies zit lelijk in de weg om onbevangen te luisteren.  Iemand chronisch ziek? We weten waarom.  Iemand verdriet? We geven tientallen adviezen. We weten het altijd zo goed en zijn in onze gedachten bezig met oplossingen. Terwijl zij alleen hun verhaal willen doen.

 

4.      Weerstand tegen emoties

Ik zag mensen zich soms letterlijk omdraaien omdat ze niet wisten wat zeggen tegen me. Iemand zei tegen me: "Telkens als ik vraag hoe het gaat, begint ze te wenen",daar kan ik echt niet tegen.

Het is dan ook geen alledaags of gemakkelijk onderwerp. 

5.      Onwetendheid

We leren thuis of in de school niet of nauwelijks praten over thema’s als dood en verlies.  We zijn bang om iets verkeerd te zeggen. Ze hebben het al zo moeilijk en je wilt dat niet oprakelen. Of je kent de persoon in kwestie niet zo goed. En je vindt dus dat het niet aan jou is om erover te beginnen.

6.     Die ongemakkelijke stilte

Je wilt wel luisteren. Maar als er dan een pauze valt in het gesprek, voel je je niet op je gemak.  

Je draait op je stoel en begint maar met wat small talk.

 

Zo zullen er nog wel wat redenen zijn. Maar waar gaat het om? 

 

 

 

Denk  eens aan een moment toen je het zelf moeilijk had.

Misschien herinner je dit:

iemand gaf je de ruimte om je verhaal te doen. Hij of zij onderbrak je niet. Je voelde je begrepen

Je werd wat meer ontspannen.Het verdriet werd een klein beetje draaglijker

Of je deelde je zorgen met iemand en die gaf je daarna precies de hulp die je nodig had.

 

Spreken of  zwijgen: het kan allebei goud zijn.
Kom eens naar één van onze rouw- en verliescafé’s.

Hier is er ruimte voor gesprek, voor luisteren en krijg je allerhande tips. De sfeer is ongedwongen. En hier is er tijd; tijd voor te ont-moeten.

Je bent welkom

Meer info?   www.senkaflex.be

 

Reactie schrijven

Commentaren: 0