· 

Hoe on of off ben jij?

Anno 1998:

na de kinderen afgezet te hebben aan school, rijd ik naar het werk. Onderweg staat Radio Donna op. De dag ziet er goed uit.

Eén van de eerste dingen die ik doe, is koffie zetten. De collega’s druppelen binnen met de ochtendverhalen.

Ik ga de trap op naar mijn postbakje en maak het leeg. Zo passeer ik een aantal bureaus en steek even mijn hoofd binnen. Alles ok hier? Een praatje over zieke kinderen, moeilijke vergadering...

Om half 9 gaat het antwoordapparaat af en start de werkdag.

Ik heb veel telefonisch contact met mensen. Het is vaak een hartelijk, herkenbaar moment.

Gisteren heb ik glimlachend geluisterd naar een verhaal van mijn papa. Die is nog naar de eerste computer in Brussel gaan kijken. Een hele kamer gevuld met één computer.

Als ik rond half 6 terug thuis ben, zijn er de kinderen, mijn man, de hobby’s…

Er is zelden nog telefoon voor het werk. Trouwens: dat kan alleen via de vaste lijn en die horen we niet als we weg zijn.

 

Anno 2017:

Ik vind schrijven heerlijk. Dat is één van de reden waarom ik een blog begonnen ben. Ik geniet van de reacties.

Totdat ik mijn eigen blog enkele dagen later volledig gekopieerd en zonder bronvermelding op een Nederlands site zie.

Diezelfde morgen opende ik een mail en las het volgende: "Beste Karin: ik mailde je gisteren een vraag door. Ik kreeg geen antwoord en heb dan een andere oplossing moeten kiezen".  Ik kijk naar het tijdstip van doormailen: 16.15 u.

Terwijl ik deze blog schrijf, staat messenger open. Ik chat wat met een collega i.v.m. een evenement dat we samen organiseren. Op een gegeven moment schrijf ik: nu even bellen? We kunnen er gelukkig allebei om lachen.  Want ergens vinden we het wel gek: mailen om te bellen?

 

Is dit een anti gsm/anti computer blog? Tuurlijk niet!

 

Maar soms moet ik de dingen wat in perspectief zetten. De balans is snel zoek. 

Het online zijn kan naast een goed communicatiemiddel ook een bron zijn van stress en verslaving. We denken constant dat we iets gaan missen en gaan voorbij aan echte aandacht.

Dus het is een  persoonlijk pleidooi. Of zoals ik gisteren las:

 

We zijn de hele dag in contact met elkaar en toch ervaar ik zo’n afstand’ (BN)

 

Hoe ga ik er dan zelf mee om?

 

Ik ben telefonisch te bereiken. Als ik met een cliënt bezig ben, een vergadering heb of vrije tijd, neem ik niet onmiddellijk op. Je kan (dat hoor je wel) een bericht inspreken en dan neem ik zo snel als het kan, contact met je op.

Ik lees (behalve als ik verlof heb of ziek ben) ’s morgens allemaal mijn mails. De dringende beantwoord ik zo snel mogelijk. De andere wanneer het kan.

Ik schrijf graag en geniet ook van de hersenspinsels van anderen. Wat ik niet leuk vind is dat mijn creaties zonder bronvermelding worden overgenomen. Ook niet als ik ze online zet. Er bestaat nog zoiets als fair use

Wil je met mij samenzitten rond een idee? Graag! Dat doe ik wel liever face to face. Het maakt me niet zo veel uit waar ik naartoe moet rijden. Een uurtje samen zitten werkt voor mij tien keer beter dan op en af mailen of sms-en.

Zo probeer ik het evenwicht wat te bewaren.

En jij?

Hoe on of off ben jij?

Reactie schrijven

Commentaren: 0