· 

Waarom ook jij moedig bent!

Toen ik als jong meisje de film ‘The Wizard of Oz’ zag, ging mijn hart uit naar de leeuw. Grote mond, klein hartje en hevig op zoek naar moed.  (Hoe zou dat komen :)?)

Die moed zonk me toen regelmatig in de spreekwoordelijke schoenen.

In mijn hoofd was ik altijd een voorvechtster, een soort Jeanne d’Arc, beschermster van de zwakken. Het rechtvaardigheidsgevoel dat in mijn hart leefde, botste vaak tegen de buitenwereld op. En dat kon ik slecht verdragen.

Maar op het moment suprême, liet me die moed vaak in de steek. Dan verstopte ik me (als de tovenaar zelf) achter verzonnen verhalen. Die moesten me dan troosten of uitleggen waarom ik het (weer) niet gedaan of gezegd had.

Nu -jaren later- besef ik wat ik toen niet wist. Het was de onvoorspelbare uitkomst die me parten speelde.  De ‘Wat als…?’ (wat als ik tegen mijn klasgenootjes in ging, wat als ik de verwachtingen van mijn ouders niet volgde, wat als….).

Ik dacht dat moed het tegenovergestelde was van angst. En bang was ik voor de ‘dan…’ (dan verlies ik hun respect/liefde/vriendschap, dan ga ik me eenzaam voelen,dan…).

Niks is minder waar.

Moed overwint geen angst en is er ook niet het tegengestelde van. Het geeft er juist handen en voeten aan.

Je handelt vanuit de onzekerheid omdat er ergens diep in jou iets aangeboord wordt. Een niet te stuiten drang om in die situatie te doen wat jij vindt dat juist is.

Onvermijdelijk loop je hierbij tegen je grenzen aan.

Onvermijdelijk ga je vallen en weer opstaan.

Soms loopt het goed af en soms niet.

Soms krijg je steun en dan weer niet.

Maar juist in die kwetsbaarheid schuilt je kracht. Hier begint de moed.

(Je kan over dit onderwerp het boek van Brené Brown ‘de moed van imperfectie’ lezen)

Leer, net als ik gedaan heb, de ‘wat als…?’ te zien als een vast onderdeel van het leven dat altijd in verandering is.

Er zijn geen garanties, wel keuzes en mogelijkheden. Ook dit is veerkracht. Leren surfen op de golven van het leven.

Vertrekkend dus vanuit die angst, die onzekerheid, zijn we allemaal een beetje de suffige Don Diego waarvan niemand vermoedt dat hij Zorro is!

Een moedige dag gewenst!