· 

Mijn klanten stellen de verkeerde vraag.

Laat ik de titel maar direct wat nuanceren. Er bestaan volgens het gezegde geen ’ domme’ vragen. En daar ben ik het helemaal mee eens!

Feitelijk heb ik niets  liever dan interactie met mijn klanten. Ze mogen mij het hemd van het lijf vragen. Echt waar.

Wat bedoel ik dan wel met de verkeerde vraag?

Wel: elke klant komt binnen met zijn of haar eigen verhaal en redenen om hulp te vragen.

Naarmate het eerste gesprek vordert, komt meestal onvermijdelijk de vraag: “Karin: kan jij me helpen?”.

(Kan je me helpen leren nee te zeggen? Kan je mijn migraine- aanvallen verlichten? Kan je mij vertellen hoe ik minder kan piekeren? Kan je me helpen met mijn rugpijn? …)

Vroeger bezorgde deze vraag me altijd een vervelend gevoel. Wat moest ik antwoorden? : “Ja, natuurlijk…?”.

Maar garantie dat ze geholpen zouden worden, kon ik niet geven. En “Nee, helaas niet…” was ook geen optie, want er waren al heel wat tevreden klanten in mijn bestand.

Meestal antwoordde ik  iets in de trant van : “Je kan het proberen en kijken of het voor jou werkt”. Maar eigenlijk was het resultaat hetzelfde: sommigen raakten vooruit  en anderen niet.

Daar zijn verschillende redenen voor (ga ik zeker nog een keer over bloggen) maar één van de belangrijkste is wel de wil, de motivatie om te veranderen.

Met de woorden van Henry Ford:

If you always do what you’ve always done, you’ll always get what you’ve always got”. 

 

Wij zijn echte gewoonte diertjes. Verandering is altijd een beetje uit de comfort zone stappen. En toch is verandering onlosmakelijk verbonden met leven. De evolutie heeft ons met talrijke overlevingsmechanismen uitgerust die grofweg in twee functionele categorieën kunnen verdeeld worden: groei en bescherming. Beiden zijn nodig voor onze (persoonlijke) evolutie.

En voor beiden hebben wij, mensen, van nature een uitgebreid potentieel in ons.

Meestal maak ik het zo duidelijk:

stel je voor dat je een weide moet oversteken. Deze weide is bedekt met een dikke laag sneeuw. Je ziet dat iemand al naar de overkant is gelopen. Er zijn namelijk voetsporen als een ‘baantje’ getrokken door de witte massa. Dan heb je de bijna onweerstaanbare drang (het lichaam neigt altijd naar de makkelijkste oplossing) om deze sporen te gebruiken voor je overtocht.

Maar ik vraag je nu om juist naar links of naar rechts te gaan. Niet via het betreden padje maar door die dikke  massa sneeuw waarvan je niet weet wat eronder ligt.

Spannend hè? En misschien niet makkelijk.  Maar  weet dat je er niet alleen voor staat. Met een warme begeleiding, de ontdekking van jouw ‘gezonde’ krachten en een klein beetje motivatie  komen we er wel.  🙂