· 

‘Vroeger’ is een ander land…

Over het verleden valt veel te zeggen en te kijken .Dit ben ik bijvoorbeeld (heel vroeger).

Had je direct gezien zeker?  Het idee voor deze blog kwam toen ik op tv een aflevering van de rechtbank zag.

De man vertelde de rechter dat – als hij (drugs) gebruikte-  de zware rugzak vol leed die hij elke dag meedraagt, ballonnen kreeg. Zo kon hij hem moeiteloos dragen.

(het verleden mag enkel feiten en herinneringen bevatten)

Het valt het me op dat mensen nogal wat ‘last’ hebben van hun verleden. Ze lopen gebukt onder die zware rugzak. Hoe komt dat toch?

Wel: alle ervaringen, ja echt alle ervaringen,  in ons leven worden (soms diep in ons gemoed) opgeslagen in ons lichaam. Je bent voor een deel wie je bent door de  invloed van wat we kortweg de 3 ‘O’s’ noemen: omstandigheden, opvoeding en omgeving.

Daar kan je de vruchten van plukken (want hé , geboren worden in België is zo slecht  nog niet) maar het kan je ook knap wat last bezorgen. Dat zit dan in je rugzak en sleep je mee als extra ballast. Je koestert wrok of gevoelens van spijt of schaamte.  (had ik maar….) Andersom kan ook: je voelt je nu niet zo goed in je vel en verlangt naar de ‘zorgeloze’ kindertijd.  Je hebt weemoed.

(het verleden mag enkel feiten en mooie herinneringen bevatten)

Waar hebben we dan zoal last van? Welke stenen kunnen we zoal meesjouwen op onze weg door het leven?

Er zijn – om maar met iets te beginnen- onaangename gevoelens die we tegenkwamen in ons leven.  Vul maar zelf in wat jij vreselijk vindt: jaloezie, angst, verdriet,…. We proberen ze snel te vergeten maar niets gaat verloren. Als we ze onverwerkt negeren of wegstoppen, worden ze naar het on(der)bewuste afgevoerd. En net als gekooide diertjes willen ze steeds weer eruit. Maar daar zijn we alert voor: ha! en we onderdrukken ze nog harder…

Zelf heb ik jarenlang mijn onzekerheid weggeduwd/gecamoufleerd door de clown van de klas uit te hangen. Mijn angst om er niet bij te horen was groot en door de lachers op mijn hand te krijgen, voelde ik me een beetje belangrijk. Deze overlevingsstrategie werd echter een patroon en vervreemde me van mijn eigen zelf. Heeft me jaren gekost om terug in evenwicht te brengen.

Dan heb je bij die zware stenen nog alle lang gekoesterde, schadelijke denkgewoontes. Ooit waren ze nuttig voor je maar nu niet meer. Toch sleep je ze nog mee. Je blijft in het verleden hangen. In je comfortzone: zo ken je de wereld en zo is die veilig voor jou. Niet perfect maar je weet tenminste waar je aan toe bent. Geen verrassingen. Je on(der)bewuste wil de touwtjes in handen nemen én houden.

(het verleden mag enkel feiten en mooie herinneringen bevatten)

Zelf ben ik grootgebracht in een gezin waar werken (of toch tenminste bezig zijn) het allerhoogste goed was. Niets doen = lui zijn = straf.

Toen ik echter volwassen was, voltijds werkte, hoogzwanger en een huis aan het bouwen, was deze overtuiging een slechte raadgever. Maar het zat diep in mij: ik sjokte maar door. En dan moet je dat op een dag bekopen. 

Emotionele blokkades, je vaste rol in het gezin, een verlies wat je maar niet te boven komt…. we sjouwen het mee. 

En soms is er een link naar zo'n steen. Geuren, smaken, plaatsen of omstandigheden kunnen ons het noorden doen kwijtraken. Onze reactie is dan niet in overeenstemming met wat gebeurt. 

Heb je die rode tekst gezien? Heb je hem gelezen? ik zal ‘m hier nog es zetten:

het verleden mag enkel feiten en mooie herinneringen bevatten.

Dan heb je minder stenen om mee te sleuren. De rugzak  wordt beter te dragen. Geef jezelf (ruim) de tijd om dingen te verwerken en doe het op je eigen manier.