· 

De vrouw die niet kon huilen…

Het klinkt als het begin van een sprookje van de gebroeders Grimm. Maar van een sprookje was geen sprake toen Annemarie mijn praktijk binnenkwam.

Op het eerste zicht zag ik een zelfverzekerde, verzorgde dame van midden 50. Tijdens de intake vertelde ze me dat ze een beetje ‘uitgedokterd’ was.  Ze leed al jaren aan een hardnekkige hoest die alleen in het voorjaar minder was. Bovendien  diende zich enkele keren per jaar een bronchitis aan.

Ze rookt niet (had ook nooit gerookt) en behielp zich met een puffer.  Talloze onderzoeken (allergie, luchtwegen, …) en verschillende antibiotica kuren hadden niets uitgehaald.  De hoest bleef: vervelend en uitputtend voor haar.  En dus was Annemarie aan het eind van haar latijn en wilde reflexologie een kans geven.

Voor mij is een eerste sessie altijd een kennismaking. Wie is die persoon die hier ligt? Wat beweegt haar? Hoe voelt ze zich? Waar lijdt ze aan?…Het viel me direct op dat haar voeten bleek en koud waren. Zo voelden ze altijd aan, zei ze.En het tweede dat me trof was haar gesloten middenrif. Het was alsof haar voeten in 2 delen verdeeld waren: een bovenkant en een onderkant. En hiertussen was een muur.

Ondanks haar drukbezet leven, spraken we af om enkele sessies na mekaar te doen (het effect van reflexologie wordt dan duidelijker).

Tijdens de tweede sessie vroeg ik haar of ze ooit huidproblemen gehad had. Ja, zei ze, ik heb regelmatig eczeem op mijn handen en hoofdhuid.  Waarop ik haar vroeg of ze bij verdriet goed kan huilen (emoties uiten). Ze keek me vreemd aan en begon een beetje te lachen. Waarom ik dat vroeg, wilde ze weten…  Wel, soms als mensen niet kunnen huilen bij verdriet – als de emotie geblokkeerd wordt – gaat het lichaam een andere manier zoeken om te ‘huilen’. Bijvoorbeeld door eczeem: de huid uit het verdriet.

Ik huil nooit, zei ze. Ik heb op enkele jaren tijd mijn moeder en mijn schoonvader verloren en daar heb ik nooit voor gehuild.

Ik zweeg en liet haar haar gedachten vormen. Zo ben ik opgevoed, vertelde ze. Bij ons thuis werd er hard gewerkt en daar was geen tijd om lang bij verdriet stil te staan. Bovendien wilde mijn vader niet dat we weenden. Hou je sterk, werd er gezegd. En dat heb ik altijd gedaan. Dat laatste werd een beetje trots gezegd.

Tijdens de volgende sessies hebben we – via coaching – gekeken naar deze overtuigingen vanuit haar opvoeding en omstandigheden. Zo werd het langzaam duidelijk dat geblokkeerde emoties, het altijd naar binnen duwen van verdriet, een enorme belasting op haar longen legt.

Vanuit de TCG (Traditionele Chinese Geneeskunde) zit in longen “koud” verdriet (onverwerkt, weggestopt).

Zo kon voor haar de genezing beginnen. Met dank aan Annemarie voor het mogen delen van haar verhaal.

Warme groet

Karin