· 

Over fragiliteit en levensmoed

Wat een tijden zeg! (zucht).

Alles wat we als normaal beschouwden is op zijn kop gezet door het Corona virus. 

Deze week  is er letterlijk geen dag voorbijgegaan of we horen over het aantal mensen dat op intensieve zorg ligt of gestorven is.

Hoe reageer je hier op?  Hoe krijg je zoiets verwerkt?

Wat met het verdriet en de angst?

Met het onbegrip?

Terwijl ik dit allemaal overdacht, las ik in een boek het volgende:

 

Het is normaal dat je in het leven af en toe een stevige duw krijgt. Zijwegen kunnen leiden tot bijzondere, onverwachte situaties en uitdagingen. Je kan constructief omgaan, ook met zijwind en tegenslag. Je kan van je fiets afstappen en het opgeven of nadenken en bijvoorbeeld  harder trappen.”

 

De fragiliteit van het leven onderkennen. En weer dankbaar zijn; elke dag opnieuw dat je leeft. De moed om te leven hieruit halen.  Wegen en manieren bedenken voor samenhorigheid en menselijk contact te ervaren. 

En volgens mij ligt hier een antwoord op deze onbegrijpelijke dingen die soms gebeuren.

 

Niet reageren vanuit angst en haat, maar vanuit het begrijpen dat het leven kostbaar is en waard om ‘geleefd’ te worden.

Zelfs als alles waarin je geloofde, begint te wankelen. Zelfs als je wereldbeeld aan diggelen ligt.

 

"When everything is lost, and all seems darkness, then comes the new life and all that is needed.”

(Joseph Campbell)

 

Makkelijk is en zal het niet zijn. Kwetsbaarheid en fragiliteit zijn evenwel een kracht. En het mooie is, dat mensen verbinding beginnen te maken. En die keuze hebben we. Onze gedachten, onze instelling kiezen we zelf.

En daar kan geen virus iets aan veranderen….